1-جزئیات برام مهمند....از یک کل باعظمت، مهمتر حتی... حتی گاهی یک کل، به خاطر جزء کوچکیش، برام خواستنی و دوس داشتنی شده.... مثال بزنم... شهاب حسینی رو دوس دارم، به خاطر انرژی لبخندش و دندونهای ردیفش! حمید فرخ نژاد رو به خاطر تن صداش! گاهی مانتویی رو میخرم فقط به خاطر دگمه هاش! فقط به خاطر طرح جغد کوچولوی گوشه یه تاپ، اون تاپ رو میخرم! کل یه آهنگ رو گوش میدم تا برسه به اونجایی که دوس دارم و میگه: آخخخخ که دیگه فرنگیس! یا تو آهنگ فریاد بزنه بگه: من بیقرارم، خانوم خانوم! 2-تمام احساسات رو تو اوجش هستم...وقتی عصبانی میشم، بدجوری عصبانی میشم...وقتی میخندم، با تمام وجود میخندم...وقتی عاشقم، تمام عشقم رو میریزم به پاش...وقتی کاری دارم،که باید تحویل بدم، حتی ناهارم رو هم نمیخورم قبل از اینکه کار رو به ثمر برسونم...اگه دارم خونه رو تمیز میکنم، از کوچکترین جا نمیگذرم... 3- خط قرمزها... برای خودم خط قرمزهایی دارم...قبلترها بیشتر از اینها بودند... شاید خیلی راحت قضاوت میکردم دیگران رو... ولی زمان که گذشت و سالهای عمر که سپری شد و زندگی که آزمونهای سختی ازم گرفت یاد گرفتم که چه راح

در یک جلسه روانشناختی که دکتر دوائی سخنرانی میکردند، شرکت کردم... در جلسه میگفتن که هر خانواده ای در طول یک ماه، باید حداقل 20 پروژه مشترک داشته باشن، تا اسم خانواده رو بشه گذاشت: خانواده ی منسجم. این پروژه مشترک، میتونه یک وعده غذای مشترک باشه که همگی با هم میل میکنند. یا اینکه فیلمی بذارن و با هم ببینن. یا یه بازی مشترک و .... خانواده ای که تعداد پروژه های مشترکشون در یک ماه، کمتر از 20 پروژه ست، انسجام نداره و باید براشون فکری کرد.... علاوه براین پروژه های مشترک، باید در خانواده، پروژه های دو به دو هم اجرا بشه...پدر با فرزند، مادر با فرزند، پدر با مادر... میگفت پدرایی که دختر دارن، چه اشکالی داره که وقتی بارون میاد، به دخترشون بگن پاشو میخوام با هم دوتایی زیر بارون قدم بزنیم و صحبت بکنیم...پدر اولین دوست پسر دختره...پدره که میتونه برای دخترش آینده روحی و روانی روشنی رو رقم بزنه... میگفت پدرا! به همسراتون پیشنهاد یک شام دونفره خارج از منزل رو بدین و مادرا! نگید که چون بچه نیست، غذا از گلوم پایین نمیره!... خلاصه اینکه خانواده تون رو منسجم کنید! هر لحظه به یاد خانواده باشید و برای با ه

هرروز پامیشم...به زور و زحمت خودم رو از زیر لحاف میکشم بیرون...آبی به دست و روم میزنم...رنگی به سر و صورت...رنگ آستین بلوزم رو که از زیر آستین مانتوم میزنه بیرون، با رنگ شلوار و مقنعه م ست میکنم!...رنگ کیفم رو با کفشم و با بند ساعتم! انرژیم که زیاد باشه، عینک با فریم مشکی میزنم رو چشمام تا دنیام شفاف بشه! و اگر بیحوصله باشم، عینک بدون فریم!(دلخوشیهای کوچکی برای اینکه دنیا جای بهتری برای زندگی باشه!)...در اوج مشغولیت فکری و درگیری فکری بابت کارهای روزانه م، سر به سر دخملک میذارم و از زمان خوردن صبحانه تا برسونمش مدرسه، مخش رو میخورم...سر به سرش میذارم...باهاش شوخی میکنم تا سرحال بیاد...میبرمش مدرسه... از ماشین که پیاده میشه دخملک، تا زمانی که برسم شرکت، وقتیه که مال خودمه...مال خود خودم...نه وظیفه ای دارم که مجبور باشم انجامش بدم، نه کسی برای کاری منتظرمه...فکرم رو رها میکنم...کارهای شرکت رو میذارم برای وقتی که رسیدم...آرامش و مراقبه ی محض...اون یک ساعتم رو با دنیا عوض نمیکنم... و اما...امان از لحظه ای که مجبورم از ماشین پیاده بشم برم سمت شرکت...انگار که یهو از سکوت مطلق، پا میذارم در د

خدا... مادر... پدر... فرزند... عشق... بارون... نوازش... دوست دارم... آغوش.. دارمت... تعلق داشتن... لبریز بودن... گلدون لب پنجره... کاسه سفالی آبی پر از آش گرم... کرسی... جاده با موسیقی... حصار بازوان... ... ... ... چقدر بعضی کلمات، به تنهایی یک کتابند...انگار که حجمی از مفهوم به این تک کلمه سنجاق شده...و انگار میتونی صدبار به خاطرشون دلت بلرزه و قلبت بریزه... به همون میزان، بار منفی بعضی کلمات، رو ثانیه های آدم ته نشین میشن...مثال نمیزنم تا حس بد، منتقل نشه... اگر عبارت یا مفهومی، حس قشنگی بهتون منتقل میکنه، به اشتراک بذارید...